Kilka słów o polskich teoriach osobowości utrzymanych w koncepcji poznawczej, najlepiej wyjaśniającej możliwość autonomicznych zachowań człowieka wobec otoczenia. Są to koncepcje A. Lewickiego, S. Gerstmanna, K. Obu-chowskiego, W. Łukaszewskiego i J. Reykowskiego. Wszyscy oni określają osobowość jako system regulujący stosunki człowieka z otoczeniem i dzięki temu zdolny do własnego rozwoju. Regulacja odbywa się na zasadzie wymiany, przetwarzania i wytwarzania informacji (poznawczo). Są to informacje o otoczeniu ludzi i przedmiotów oraz relacjach wśród nich występujących, informacje o sobie samym, o własnych stosunkach z otoczeniem oraz o własnej aktywności.
Ujmuje on osobowość jako wewnętrzny warunek działalności i jej produkt równocześnie (system regulacyjny i sam siebie regulujący). Leontiew twierdzi, iż społeczeństwo nie jest jedynie źródłem warunków zewnętrznych, do których człowiek powinien dostosowywać swoją działalność, ale jest ono także źródłem motywów do działalności twórczej przekształcającej środowisko. W u-jęciu jego teorii działalność ludzka zostaje wzbudzona przez potrzebę, a ta z kolei jest zaspokojona przez działalność. Droga rozwoju ludzkich potrzeb zaczyna się od tego, że człowiek działa dla zaspokojenia swoich potrzeb życiowych (biologicznych), lecz w toku rozwoju relacja ta zostaje odwrócona i człowiek zaspokaja swe biologiczne potrzeby po to, aby działać.
Najświeższe komentarze